انتخاب اتصال دهنده ها مستلزم ارزیابی جامع چندین عامل است. اول، نوع بار مرتبط با کاربرد است: بارهای ساکن (مانند لنگر سازهای) را میتوان با پیچهای فولادی کربنی استاندارد تحمل کرد، در حالی که بارهای دینامیکی (مانند آنهایی که شامل ارتعاش مکانیکی هستند) به فولاد آلیاژی با استحکام بالا همراه با اقدامات ضد-شستشوی فنر (مثلاً فنر) نیاز دارند.
دوم سازگاری با محیط زیست است: تجهیزات پردازش شیمیایی به اتصال دهنده های Hastelloy مقاوم در برابر اسید- و قلیایی{{1} نیاز دارند، در حالی که نصب در فضای باز مستلزم در نظر گرفتن درجه بندی مقاومت در برابر پاشش نمک است. علاوه بر این، راندمان نصب یک عامل حیاتی است. پیچهای خود{3}}برای مونتاژ سریع مناسب هستند، در حالی که پیچهای{4}دقت بالا به فاصلههای نصب خاصی نیاز دارند.
به عنوان مثال، پیش بارگذاری ناکافی پیچ می تواند منجر به شل شدن اتصال شود، در حالی که پیش بارگذاری بیش از حد ممکن است باعث شکست تردی هیدروژن شود. در نتیجه، بهترین شیوههای صنعت استفاده از آچارهای گشتاور را برای کنترل گشتاور نصب و انجام آزمایشهای دورهای اولتراسونیک یا ذرات مغناطیسی برای شناسایی مشکلات احتمالی توصیه میکند. برای سازه های حیاتی، تحلیل المان محدود (FEA) نیز باید برای شبیه سازی توزیع تنش اتصال دهنده و بهینه سازی پارامترهای طراحی استفاده شود.
الزامات ظاهری: رنگ بست باید با اجزای متصل مطابقت داشته باشد. در صورت عدم وجود الزامات خاص، روکش استاندارد نقره ای-سفید به طور کلی قابل قبول است.
الزامات پیشگیری از زنگ زدگی: درمان های سطحی باید بر اساس خورندگی محیط عملیاتی انتخاب شوند. برای محیط های مرطوب یا ساحلی، اولویت باید به درمان هایی با مقاومت در برابر خوردگی برتر، مانند پوشش گالوانیزه یا داکرومت داده شود.